7 Yılda Kampüsü Olmayan Üniversitemiz… -KÖŞE YAZISI

18 Mayıs 2018’de kurulan Kahramanmaraş İstiklal Üniversitesi’nin bugün geldiği noktaya bakınca insanın içi ister istemez burkuluyor. Rektörlüğü bir yerde, eğitim verilen binaları başka başka yerlerde… Merkez, Karacasu, Elbistan, Türkoğlu, Yamaçtepe… Hepsi ayrı ilçelerde, çoğu KSÜ’den devralınmış meslek yüksekokulu binaları. Aradan yedi yılı aşkın bir süre geçmiş ama hâlâ kapsamlı, bütüncül bir kampüs yok.

Gariban bir üniversite bizim İstiklal Üniversitemiz…
Adı üniversite, ruhu hâlâ misafir.

21 Ocak 2024’te “İstiklal Teknik Üniversitesi oluyoruz” denildi. Teknik üniversite olacağı, isminin değişeceği söylendi. Ne kampüs oldu, ne isim değişti… Yedi yılda kampüsü olmayan üniversitenin bir de gerçekleşmeyen vaadi eklendi hanesine.

Yerleşkesi yok ama çok şükür makam araçları var. Birkaçı TOGG… Danışmanlar var, unvanlar var, koltuklar var. Kampüs yok ama konfor eksik değil elhamdülillah.

Rektörümüz kıymetli bir akademisyen:
Prof.Dr. İsmail Bakan.
23 Aralık 2022 tarihli Cumhurbaşkanlığı Kararı ile atanmış bir hocamız. Bugüne kadar randevu alıp ziyaret etmek nasip olmadı. Özel kalemleri hep dönecek. Çok yoğundur mutlaka… Üniversitenin eksikleriyle, kampüs meselesiyle, isim değişikliğiyle, veya ikinci, üçüncü danışman kim olacak sorularıyla uğraşıyordur diye düşünüyorum. Yoksa elbette randevu verirdi.

Geçtiğimiz günlerde Kahramanmaraş Afet ve Acil Durum Platformu olarak planladığımız bir program vesilesiyle üniversiteye yolumuz düştü. Kapıda İsmail hocamızla karşılaştık, selamlaştık. “Acil işim var, çıkıyorum ama rektör yardımcılarımız müsait” dediler. Biz de rektör yardımcılarının odasına yöneldik.

Bir rektör yardımcısı benim de üniversiteden hocamdı. Sekreterine konunun önemli olduğunu, sadece 5 dakika görüşmek istediğimizi söyledik. Hocanın müsait olduğu, yan odada olduğu ifade edildi. Birkaç dakika sonra ise durum değişti… Müsait olunmadığı, daha sonra randevu yazılacağı ve aranacağımız söylendi.

Biz de hocalarımızın keyfini bozmadık. Kahveleri soğumasın diye teşekkür ettik ve ayrıldık.

Çünkü biliyoruz:
Kahve önemli.
Kahveyi bölüp de önemli mesele konuşulmaz.
Hatta daha doğrusu…
Kahveden önemli konu mu var?!

Biz yine de umudumuzu kaybetmiyoruz.
Bir gün kampüsü olan, tek parça bir üniversite olur belki İstiklal.
Bir gün “gariban” denmez adına.
Bir gün kahveler içildikten sonra meseleler de konuşulur…